Nagroda Literacka im. Witolda Gombrowicza, ustanowiona przez Radę Miejską w Radomiu, przyznawana jest za debiut literacki, czyli pierwszą lub drugą książkę prozą artystyczną w języku polskim. Od 2016 roku, laureat otrzymuje 40 tysięcy złotych. Od szóstej edycji przyznawana jest także rezydencja literacka w Vence, we Francji, gdzie Gombrowicz spędził ostatnie lata życia. Organizatorami są Prezydent Radomia i Muzeum Witolda Gombrowicza, a patronką Rita Gombrowicz. Mecenasami są Jarosław Krzyżanowski i Zakłady Automatyki Kombud S.A., a partnerem głównym Unidevelopment S.A. Wspiera także Samorząd Województwa Mazowieckiego. Nagrodzie towarzyszy festiwal „Opętani Literaturą” we Wsoli i Radomiu.
Witold Marian Gombrowicz (1904–1969) był polskim pisarzem, znanym z głębokiej analizy psychologicznej człowieka, jego relacji z innymi oraz krytyki tradycyjnych wartości społecznych, w tym polskiego romantyzmu. W swoich powieściach, takich jak *Ferdydurke*, *Trans-Atlantyk*, *Pornografia* i *Kosmos*, oraz dramatów jak *Iwona, księżniczka Burgunda* i *Ślub*, Gombrowicz poruszał tematy tożsamości, niedojrzałości, buntowniczości i absurdu. Od 1939 roku przebywał na emigracji, głównie w Buenos Aires, a od 1964 roku w Vence, gdzie zmarł. W ostatnich latach życia zdobył międzynarodowe uznanie, choć nie otrzymał Nagrody Nobla, do której był kilkakrotnie nominowany. Jego *Dziennik* jest jednym z najważniejszych osiągnięć literackich. Gombrowicz jest uważany za jednego z najwybitniejszych polskich pisarzy XX wieku.
Witold Gombrowicz, urodzony w 1904 roku w Małoszycach, pochodził z rodziny ziemiańskiej. Był najmłodszym z czworga dzieci Jana Onufrego i Antoniny z domu Ścibor-Kotkowskiej. W 1911 roku jego rodzina przeniosła się do Warszawy, gdzie Gombrowicz uczęszczał do gimnazjum, a później studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Po ukończeniu studiów wyjechał na krótko do Paryża, ale ostatecznie wrócił do Polski, gdzie podjął pracę jako aplikant sądowy. Wkrótce jednak porzucił karierę prawniczą, by poświęcić się literaturze. W latach 20. i 30. XX wieku Gombrowicz rozpoczął swoją literacką karierę, publikując opowiadania i recenzje w prasie, a w 1937 roku wydał powieść "Ferdydurke", która przyniosła mu rozgłos. W 1939 roku, tuż przed wybuchem II wojny światowej, wyjechał do Ameryki Południowej jako dziennikarz. Zdecydował się pozostać w Buenos Aires na czas wojny, a ostatecznie mieszkał tam aż do 1963 roku, często żyjąc w trudnych warunkach finansowych. W Argentynie Gombrowicz starał się zdobyć uznanie literackie, publikując artykuły i uczestnicząc w życiu intelektualnym, jednak jego prace nie przyniosły mu początkowo większego rozgłosu. Dopiero w latach 50. nawiązał współpracę z paryską „Kulturą” i zaczął publikować swoje dzienniki, które zyskały uznanie. Jego powieści, takie jak "Trans-Atlantyk", "Pornografia" i "Kosmos", a także dramaty, cieszyły się dużym powodzeniem, szczególnie w Europie Zachodniej. W 1963 roku Gombrowicz powrócił do Europy, gdzie zyskał międzynarodową sławę. W 1967 roku otrzymał Międzynarodową Nagrodę Wydawców Prix Formentor, a kilka razy był nominowany do literackiej Nagrody Nobla. Zmarł w 1969 roku na astmę we francuskim Vence. Po jego śmierci twórczość Gombrowicza zaczęła być coraz bardziej doceniana, także w Polsce. W 1986 roku ukazały się w Polsce jego ocenzurowane dzieła, a w 2004 roku, w setną rocznicę jego urodzin, Sejm RP ogłosił rok Gombrowicza. Jego utwory, przetłumaczone na ponad 30 języków, zyskały uznanie na całym świecie, a on sam stał się jednym z najważniejszych polskich pisarzy XX wieku.
Twórczość Witolda Gombrowicza jest głęboko osadzona w analizie psychologicznych relacji między ludźmi i ich związku z kulturą, często podważając tradycyjne wartości i ukazując absurd w społeczeństwie. W "Trans-Atlantyku" Gombrowicz kontrastuje z polskim romantyzmem Mickiewicza. W swoich powieściach, poza "Opętanymi", używa narracji pierwszoosobowej i wprowadza neologizmy, takie jak „gęba” i „pupa” w "Ferdydurke", które symbolizują ukryte znaczenia i krytykują społeczne formy. Jego prace, jak "Ślub", "Pornografia" i "Kosmos", badają ludzką naturę, często w kontekście erotyzmu i upadku tradycyjnych wartości. "Dziennik" Gombrowicza to ważne filozoficzne dzieło, które komentuje jego życie i twórczość oraz współczesne zjawiska społeczne. Powieści Gombrowicza, takie jak "Pornografia", "Ferdydurke" i "Kosmos", zostały ekranizowane przez znanych polskich reżyserów.
Ilustracja w stylu komiksowym, która ukazuje kluczowe motywy z twórczości Witolda Gombrowicza, takie jak psychologiczne uwikłanie, absurd i ikonoklazm. Mam nadzieję, że dobrze oddaje ducha jego literatury oraz refleksje na temat tradycji i nowoczesności.
ŹRÓDŁA: PL.WIKIPEDIA.ORG; AI; TREŚCI TE ZOSTAŁY SZTUCZNIE WYGENEROWANE LUB ZMANIPULOWANE - GENEROWANE PRZEZ AI